 |
 |
|
Aktualności
|
|
Wokół Polski
|
|
Wokół Błoń
|
|
Śląsk
|
|
Konkursy
|
|
Historia
|
|
Organizator
|
|
Partnerzy
|
|
Forum
|
|
Finansowanie
|
|
Kontakt
|
|
Do pobrania
|
|
Wyniki konkursu "Relacja z Kwietnego Biegu" 2009 Konkurs "Relacja z Kwietnego Biegu" rozstrzygnięty - Jakub i Bogusław Szczurek laureatem. Komisja Konkursowa na posiedzeniu w dniu 29.08.2009 zdecydowała o
przyznaniu głównej nagrody - zestawu satelitarnego
ufundowanego przez firmę Dipol. Laureatami zostali: Jakub i Bogusław
Szczurek. Komisja konkursowa: dr Agnieszka Kurnik - polonistka, Tadeusz Szydłowski - Stowarzyszenie 10 czerwca, Piotr Waśniowski - przedstawiciel sponsora.
Konkurs "Relacja z Kwietnego Biegu" rozstrzygnięty - Agnieszka Nowacka z Kodnia laureatem. Komisja Konkursowa na posiedzeniu w dniu 30.07.2007 zdecydowała o
przyznaniu p. Agnieszce Nowackiej głównej nagrody - zestawu satelitarnego
ufundowanego przez firmę Dipol. Postanowiono wyróżnić prace:
Komisja konkursowa wysoko oceniła relacje "na żywo" zawarte na forum www.biegajznami.pl
Komisja konkursowa: dr Agnieszka Kurnik - polonistka, Tadeusz Szydłowski - Stowarzyszenie 10 czerwca, Piotr Waśniowski - przedstawiciel sponsora. NASZEMU PRZEWODNIKOWI W HOŁDZIE Agnieszka Nowacka Odżyły
wspomnienia Obecnie mieszkam i pracuję w Kodniu – miejscowości znanej z sanktuarium Matki Bożej z cudownym, pochodzącym z Watykanu obrazem. U stóp Pani Podlasia modlił się w 1969 i 1977 roku Kardynał Karol Wojtyła. Już jako Papież wracał jedynie w swoich homiliach do Sapieżyńskiego Kodnia. 4 maja 2006 r. na Kodeńskiej Kalwarii dla upamiętnienia jego wizyt postawiono pomnik – miejsce naszej pamięci i wdzięczności. Przed rokiem właśnie pod tym pomnikiem kończyliśmy swoje zmagania na trasie sztafety.
Uczniowskie Kwietne Biegi W Uczniowskich Kwietnych Biegach uczestniczyło 16 osób. Całość przedsięwzięcia zabezpieczali strażacy Ochotniczej Straży Pożarnej Kodeń, patrol Straży Granicznej w Kodniu i rowerzyści. Do UKB przystąpiliśmy jako jedyna gmina w powiecie bialskim. Sztafeta dookoła Polski
Wyjeżdżamy na start naszej sztafety Kierowca naszego autobusu na trasie
biegu !!!! Dobiegamy
do Kodnia Przebiegamy Kodeń i wyruszamy na trasę w kierunku Dobratycz. W miejscowościach na trasie naszej sztafety witają nas strażacy zabezpieczający drogi dojazdowe i mieszkańcy. Finał
naszej sztafety Moje zdumienie zaistniałymi na trasie zjawiskami było uzasadnione. Po końcowych podsumowaniach okazało się, że oprócz naszego maratończyka Jana Kulbaczyńskiego i dwóch biegaczy z Milanowa, którzy pokonali całą trasę (długości 22.9 km) przebiegł ją również całą Grzegorz Pluta, gimnazjalista. Trzech innych gimnazjalistów pokonało dystans 20 km, zaś 18 biegaczy dystans od 17 do 10 km. pozostali poniżej 10 km. Podziękowania
Dziękujemy im, że mogliśmy się czuć bezpieczni i widoczni na trasie biegu. Dziękuję za wspaniałą postawę biegaczy – tych małych, większych i dorosłych. Oby była ona wspaniałym przykładem dla innych, którzy zechcą do nas dołączyć, aby dać świadectwo więzi z Tym, któremu ten bieg poświęcamy : BYŁEŚ, JESTEŚ I ZAWSZE BĘDZIESZ W NASZYCH SERCACH. Do zobaczenia na trasach sztafety.
Wyniki konkursu "Relacja z Kwietnego Biegu" 2006 Konkurs "Relacja z Kwietnego Biegu" rozstrzygnięty - Karolina Ferszt z Zielonej Góry laureatem. Komisja Konkursowa na posiedzeniu w dniu 30.07.2006 zdecydowała o przyznaniu Katarzynie Ferszt głównej nagrody - zestawu satelitarnego ufundowanego przez firmę Dipol.
Postanowiono wyróżnić prace:
Komisja konkursowa: dr Agnieszka Kurnik - polonistka UJ, Tadeusz Szydłowski - Stowarzyszenie 10 czerwca, Piotr Waśniowski - przedstawiciel sponsora. Dla Niego wszyscy biegliśmy
Karolina Ferszt
7 czerwca 2006 roku o godzinie 7.30 na
szkolnym przystanku w Brodach planowana była zbiórka uczestników Kwietnego
Biegu, który poświęcony był 27 rocznicy pierwszej pielgrzymki Jana Pawła
II do Ojczyzny.
O 7.47 - pan Janusz stwierdza: "jedziemy", autobus rusza, a w tym czasie spóźnialskich na miejsce zbiórki podwożą rodzice. "Autosan" zatrzymuje się i niepunktualni wchodzą do niego. Zdążyli „rzutem na taśmę” i szybko usadowili się na miejscach. Autobus rusza po raz drugi, uczniowie wyciągają flagi narodowe i papieskie, śpiewają i wznoszą okrzyki na cześć papieża i Polski. Przejeżdżamy 10 kilometrów, nasz nauczyciel obwieszcza, że otrzymał informację od koordynatora wojewódzkiego - Andrzeja Szczęsnego, że bieg jest opóźniony o 50 minut. Pan Janusz przegląda swoje notatki i mówi „Będą pewne zmiany w rozpisce, bo musimy odrobić stratę”. Nauczyciel proponuje, by chorążymi byli najszybsi, a pozostali biegli grupą z tyłu. Wszyscy słuchają i myślą, czy ten plan "wypali". Chorąży po przebiegnięciu wsiada do autobusu, a pozostałych biegnących na zmianie dowożą do niego samochody osobowe. Pan pyta jeszcze raz: „Wszyscy zrozumieli?”. Osoby zgromadzone w autobusie zgodnym chórem odpowiadają – „Taaaaaaaaaaaaaaaaaak”. Dwudziestoletni pojazd (mowa o naszym szkolnym autobusie) dojeżdża w końcu na miejsce graniczne gmin Gubin-Brody. Wszyscy wychodzą z autobusu, a pan Janusz znowu przypomina o zachowaniu szczególnego bezpieczeństwa podczas trwania biegu.
Na miejscu są już ludzie dorośli z naszej gminy, którzy także uczestniczą w biegu. Trwa wyczekiwanie na nadbiegniecie gubińskiej sztafety. Co chwilę młodsze dzieci pytają: "kiedy oni będą"? Starsi odpowiadają im, że zaraz powinni być. Nagle ktoś z tłumu krzyczy „Biegną!”. Ktoś inny ripostuje „To tylko policja”. Rzeczywiście, widać policyjnego volkswagena, ale za nim nikogo nie ma. W końcu pojawiają się biegnący, a za nimi terenowy samochód z panem Andrzejem Madejem. Sztafeta podbiega coraz bliżej do miejsca przekazania zmiany. Nasza pięćdziesięcioosobowa grupa już z niemałym zniecierpliwieniem czeka na otrzymanie biało-czerwonej szarfy.
W końcu następuje ta chwila - szarfę chorążego otrzymuje Aleksandra Kula, która część dystansu biegnie ze swoim dwuletnim synkiem - najmłodszym uczestnikiem biegu, a za nimi pozostali uczestnicy. Po 100 metrach Ola przekazuje syna babci i sama sprintem podąża do miejsca zmiany. I tak zmiana za zmianą nadrabiamy czas, który został stracony w nocy. Pomagamy w ten sposób innym, np. tym, którzy mieli gorsze warunki i tym, co czekają na naszą sztafetę. Tak, jak w życiu. Silniejsi powinni pomagać słabszym. W tym przypadku to my jesteśmy tymi silniejszymi, ale to nieważne, gdyż ważne jest to, że działamy dla dobra sztafety i na chwałę niezapomnianego Jana Pawła II. Chcemy przecież, aby zakończyła się o zaplanowanej porze. Podczas biegu wszyscy są bardzo zaangażowani i biegną dłużej, niż planował pan Janusz. Zmiany przebiegają bardzo sprawnie, nawet nie spostrzegliśmy, kiedy zmienia się rodzaj nawierzchni i krajobraz nas otaczający. Bieg rozpoczynaliśmy na kocich łbach, następnie biegliśmy wiejską droga asfaltową. Czas tak szybko leciał… Nasi biegacze znaleźli się na ścieżce rowerowej. Rondo w Zasiekach zostawiliśmy z tyłu i znowu wiejska asfaltówka. Tak przez trzy kilometry. Wbiegliśmy na teren wałów granicznych, które znajdują się nieopodal poniemieckiej fabryki prochu strzelniczego. Krajobraz piękny, wokół zieleń. Wszyscy jesteśmy naładowani pozytywną energią przesłania tego biegu i nie ustajemy w wysiłkach, by wszystko było bez zarzutu. Jak w życiu, cały czas idziemy do przodu i nie zatrzymujemy się nawet na chwilkę. Może troszeczkę zwalniamy, ale tylko po to, żeby zaraz przyśpieszyć.
Kończy się ścieżka
wzdłuż wałów granicznych i zaczyna droga wojewódzka. Jest to ostatni
odcinek naszej sztafety, gdyż po nim przekazujemy szarfę gminie Trzebiel.
Odcinek ten jest bardzo niebezpieczny - znajduje się przy drodze do
przejścia granicznego. Pan Janusz informuję nas, że ze względów
bezpieczeństwa przebiegnie ten odcinek z osobami dorosłymi. Osoby
niepełnoletnie muszą przekazanie szarfy oglądać przez okno autokaru.
Bardzo nie podoba się to młodzieży, ale cóż - musi słuchać opiekuna. To
właśnie pan Janusz jest chorążym na ostatniej zmianie i biegnie jak w
transie. Przekazuje szarfę ziomkom z Trzebiela, coś z nimi omawia, podaje
im dłonie do uściśnięcia i wchodzi z panem Madejem do autobusu. Wraz z
Andrzejem Madejem dziękuje nam za udział w biegu i informuje, że
nadrobiliśmy czterdzieści minut. W autokarze wybucha euforia.
Zrobiliśmy to razem,
solidarnie, słuchając człowieka, który nas prowadził. Na podstawie naszych
przeżyć chyba wszyscy jednogłośnie możemy stwierdzić, że w Polsce da się
jeszcze dużo osiągnąć. Kiedy na początku mamy jasno postawiony cel - można
do niego zmierzać. My znaliśmy swój cel. Podczas biegu przyświecała nam
idea jedności z osobą wiecznie żyjącego Jana Pawła II. To przecież dla
Niego wszyscy biegliśmy i walczyliśmy z przeciwnościami losu i własnymi
słabościami. Kwietny Bieg – Sztafeta Wokół PolskiPiotr Benecki 6.000 znaków? No tak, nikt nie mógł przewidzieć, że znajdzie się ktoś, kto przemierzy ze Sztafetą Wokół Polski całą trasę i, że to co się będzie na jej trasie działo będzie aż tak niezwykłe. Nie pozostaje mi zatem nic innego jak przekazać ten największy w Polsce bieg w kilku najlepiej zapamiętanych obrazach. W końcu jeden obraz jest wart tysiąca słów.
Jabłonka To tu przyszło nam stanąć na starcie Sztafety Wokół Polski
i tu planowana jest meta naszego biegu. Pełen obaw przygotowuję się do
startu. Przede mną 14 dni niewiadomej. Nawet nie wiem czy uda mi się tu
wrócić. Może się okazać, że całe przedsięwzięcie jest zbyt trudne do
zrealizowania, a mi nie starczy sił, aby kontynuować bieg i mą podróż
wokół Polski.
Nowy Żmigród Powoli zaczynam się przyzwyczajać, że kolejne etapy obsadzone są przez grupy 30-50 osobowe. Może zbyt powoli, bo w Nowym Żmigrodzie trafiamy na grupę przeszło 100 osób. Kolumna biegu bardzo znacznie się wydłuża, między innymi o dwa autobusy towarzyszące biegaczom z Krośnieńskiego Klubu Biegacza, o liczne samochody Policji i Straży Pożarnej. Kiedy zapada zmrok biegacze z Krosna odpalają pochodnie. Przed nimi trudny nocny odcinek przez Bieszczady, a przede mną nocleg, jeden z niewielu na trasie sztafety.
Hrubieszów Jadąc za grupą biegnących na zmianie, nagle dostrzegam księdza biegnącego w sutannie. Ciężko było go wypatrzyć, bo grupa jest bardzo liczna, później dowiem się, że na tym odcinku biegło przeszło 200 osób. Na początku traktuję to jako symboliczne włączenie się do biegu, ale czas upływa, a ksiądz biegnie dalej. Po godzinie nic się nie zmienia poza faktem, że sutanna wędruje powoli coraz wyżej i ksiądz trzyma ją na wysokości pasa. W końcu po półtorej godzinie daje za wygraną wsiadając na chwilę do naszego samochodu. W trakcie krótkiej rozmowy dowiadujemy się, że na co dzień wcale nie biega, ale bardzo chciał pobiec w sztafecie dla Jana Pawła II. Po chwili odpoczynku wysiada i biegnie dalej, aby dokończyć swój 16 kilometrowy bieg.
Włodawa – Hanna – Sławatycze Przegrywam ze zmęczeniem. Coraz trudniej mi zapamiętywać kolejne miejscowości. Żeby nie zasnąć za kierownicą samochodu, jadąc bezpośrednio za kolumną biegaczy, zjeżdżam na bok. Muszę przespać się choć chwilę. Opuszczam siedzenie, wyłączam silnik, szybko odpływam w sen. Kiedy na dobre tracę kontakt z rzeczywistością, ze snu wyrywa mnie pukanie w szybę na wysokości mojej głowy. To Straż Graniczna, która jest nieodłącznym towarzyszem naszej sztafety. Ciemna postać przedstawia się i pyta o powód mojego pobytu w tym miejscu. Prawie spałem, ale już nie zasnę. Snop światła wędruje na identyfikatory i logo Kwietnego Biegu – „Pan jest organizatorem? To w porządku, bo my obstawialiśmy wasz bieg.” Ruszam dalej, widać nie dane mi jest spać.
Sławatycze Mimo tego, że jest środek nocy, na zmianie biegnie kilkadziesiąt osób, którym cały czas towarzyszy autobus. Co kilka kilometrów biegnący zmieniają się. Nagle na poboczu widzę starszą panią idącą z zapalonym zniczem. No tak, snu brak więc i kontakt z rzeczywistością może być ograniczony. Jadę dalej. Po drugiej stronie widzę dwie osoby stojące przy ogrodzeniu ze zniczami... i jeszcze dwie. Nie mogę uwierzyć. Jest między drugą a trzecią w nocy! Kiedy widzę kolejne osoby, a potem jeszcze dwie, zatrzymuję się koło nich żeby zapytać o te znicze. „No jak to?” – dziwią mi się – „Ksiądz w kościele prosił żeby uczcić pamięć naszego kochanego Ojca Świętego Jana Pawła II i to światełko jest dla niego.” Odjeżdżam ze łzami w oczach. W to aż trudno uwierzyć. Dla tej jednej chwili warto było przejechać pół Polski...
Górowo Iławeckie W Górowie Iławeckim w końcu tracę głos. Poważnie. Zaniemówiłem. Dosłownie i w przenośni. Biegnąc w radosnym tłumie kilkuset, może nawet tysiąca osób, dorosłych i dzieci, mam łzy w oczach. Pal diabli ja, Brodacz, który towarzyszy mi od Białegostoku też się wzruszył. Zapytajcie go podczas najbliższej imprezy, nie wiem, maratonu, setki, albo jeszcze innej ekstremalnej imprezy, co najbardziej zapamiętał na trasie Sztafety Wokół Polski, a jestem gotów założyć się, że powie dwa słowa – Górowo Iławeckie. Największa liczba uczestników na trasie Kwietnego Biegu, pobocze ustrojone wstążkami, kwiatami i obrazkami jak na Boże Ciało, Dzień Dziecka przełożony na dzień biegu i zorganizowany jako Święto Rodziny, atmosfera wielkiego święta. I ten radosny bieg, nie spotykany na żadnych zawodach.
Jabłonka na bis Przed nami ostatnie 4 kilometry. Zmianę przejmuje młodzież. Są wypoczęci więc tempo wzrasta do 4:30/km. Jestem zmęczony. W ostatnich 5 dniach przebiegłem przeszło 100km w tempie dużo szybszym od planowanego. 4 kilometry. W ostatnich dniach walczyliśmy o to żeby dobiec, wiele odcinków było nie obsadzonych. Brak snu, zmęczenie, kilka kilogramów mniej, na twarzy dwutygodniowy zarost i ta wzmagająca radość, że jednak się udało. W końcówce trochę zwalniamy żeby zwartą grupą wpaść na metę. 17:50. Koniec. Przebiegliśmy razem 3.530 kilometrów...
Bydgoszcz Wiem, Bydgoszcz nie znajduje się na trasie biegu, ale biedy budzę się pierwszej nocy, jestem przekonany, że w końcu przegrałem i zasnąłem za kierownicą samochodu. Przed sobą widzę w ciemnościach kontury jakiejś ciężarówki, nie widzę jednak biegaczy. Uspokajające słowa żony w pierwszej chwili nie docierają do mnie. Na chwilę kładę się i jeszcze raz wstaję nie mogąc uwierzyć, że Sztafeta Wokół Polski jest już za mną, że po pokonaniu 3530km i niesamowitych przeżyciach na trasie wróciłem do domu...
Do zobaczenia za rok W wielu miejscach słyszałem słowa „do zobaczenia za rok” więc jeśli mogę się z Wami jakoś podzielić tym co przeżyłem – zapraszam Was na Kwietny Bieg 2007! Zapytajcie tych, którzy wzięli w nim udział w tym roku, powiedzą Wam, że warto, powiedzą... do zobaczenia za rok!
„Bieganie to mój żywioł” Tomasz Dobosz 02-06-2006 14:45 – Właśnie rozpoczęła się moja przygoda z Kwietnym Biegiem. Wyruszam pociągiem z Piły do Elbląga. Jadę sam. Spakowałem najpotrzebniejsze rzeczy. Najchętniej zabrałbym tylko buty i strój biegowy, ale kto wie jak będzie wyglądała trzydniowa wycieczka po Wybrzeżu.
17:35 – nadal jadę i to bez opóźnień – brawo PKP! Zobaczymy, jak będzie w Elblągu. Brak dalszego połączenia do Rubna Wielkiego, gdzie mam rozpocząć swój odcinek. Ale będę miał kilka godzin do startu, więc najwyżej się przebiegnę. Ktoś się zastanawia, po co jechać taki kawał drogi? Żeby się przebiec? Odpowiedź: A dlaczego nie?! Nie będę pisał o swoich oczekiwaniach co do tej imprezy. Będzie jak będzie. Mam tylko nadzieję, że uda mi się pokonać deklarowane odcinki. Forma chyba mi na to pozwala, ale faktem jest, że jeszcze nigdy nie przebiegłem ponad 60km w trzy dni, a w zasadzie trzy noce.
20:25 – po wyczerpującej podróży pociągami dojechałem do Elbląga. Tak jak się spodziewałem o tej porze nie dojadę do Rubna niczym. Cofam się więc do Tolkmicka. Widać atmosfera sprzyja biegowi nawet 10km od trasy. Z powodu braku biletów studenckich w autobusie, kierowca zaproponował mi bilet chyba z największą możliwą zniżką. Jadę jako żołnierz Żandarmerii Wojskowej za 1,50 PLN. Trochę znużyła mnie podróż. Chciałbym się zdrzemnąć przed biegiem, tylko gdzie i kiedy?
Od tego momentu relacja jest pisana w domu 3 tygodnie po zakończeniu biegu. Najbardziej przy przepisywaniu relacji z kartki rozbawiło mnie ostatnie zdanie „... Chciałbym się przespać przed biegiem, tylko gdzie i kiedy?”. Na pisanie relacji w poprzedniej formie nie było czasu. Ale postaram się przybliżyć ci drogi czytelniku, to co działo się na trasie biegu.
W Tolkimcku, miałem przed sobą perspektywę spędzenia około 5 godzin w nocy, nudząc się w jakimś barze. Jakież było moje zaskoczenie gdy trafiłem prosto na II Zlot Motocyklowy. Koncerty, mnóstwo motocykli i wspaniali ludzie, których zdziwienie było ogromne, gdy dowiadywali się, że ja tam gdzieś w środku nocy mam biec. Około godziny 24.00 opuściłem przemiłe towarzystwo i zacząłem poszukiwać miejsca zmiany w Tolkmicku. Nie znalazłem niestety nic. Nachodziłem się po mieścinie dużo. Postanowiłem dojść do drogi, która prowadziła do kolejnej miejscowości. Około 1.00 siadłem na krawężniku, zjadłem kolację no i czekałem na autobus z biegaczami, a może nie będzie żadnego autobusu, może biegacze już przebiegli. Ale przecież dopiero za 15 minut mają tu być. Pytań było wiele, odpowiedzi na pustkowiu żadnej. Po prawie godzinnym oczekiwaniu zauważyłem jakiś błysk na drodze. To były sygnały świetlne straży pożarnej eskortującej biegaczy. Za nią około dziesięciu biegaczy, no a za nimi tylko jeden samochód. No nic trzeba się zapytać czy mnie podrzucą. Zatrzymuje się wielka Toyota. Wsiadam do środka. Jeden człowiek, zarośnięty i z zachrypniętym głosem. Po przywitaniu się tajemniczy kierowca pyta się, czy to ja jestem "Fuzer" (chodzi o nick z forum biegajznami.pl)? Moje zdziwienie było ogromne bo spodziewałem się, że powinien tam być Bennet, którego miałem już okazję wcześniej poznać, no ale on Benneta nie przypominał na pierwszy rzut oka. Przypatrzyłem się dokładniej i faktycznie to był Piotrek Benecki vel. Bennet. Jak się okazało jedzie od początku trasy, czyli chyba siódmy dzień. Od dwóch nocy jedzie sam. Żal mi się go zrobiło, ale nie spodziewałem się, że później ja sam będę walczył ze snem i zmęczeniem.
Dojechaliśmy po godzinie do odcinka deklarowanego przeze mnie. Bennet też miał go pobiec, ale ktoś musiał prowadzić, a że był to mój debiut na KB postanowiłem, że nie wyręczę go jeszcze tak szybko. Pierwsze 10km w znakomitym towarzystwie. Tempo dosyć dobre, ale do wytrzymania. Nadrabialiśmy straty czasowe. Przeprawa promowa zastąpiona była motorówką ponieważ prom popłynął na legalizację. Po drugiej stronie miała być zmiana. Ale postanowiłem biec jeszcze dalej. Piotrek miał objechać trasę po mostach. Na drugiej stronie rzeki miłe przywitanie przez burmistrza i dwóch policjantów w radiowozach do obstawy. No ale nie sposób było nie zadać pytania: „ A gdzie są biegacze?” Odpowiedź była zaskakująca: ”Nikt się nie zgłosił w naszej gminie”. No to biegnę sam. Biegnę, biegnę. Biegnę już swój 15 kilometr. Cicho, pusto, 4 rano. Biegnę, przed oczami tylko radiowóz i z tyłu drugi, a ja biegnę. Piotrka nie widać – zabłądził gdzieś chyba. Tablice z kierunkami pozaklejane, no bo przeprawa nieczynna. Zresztą nie miałem mapy więc, wiele mi by nie powiedziały nazwy. Tablic z kilometrami również nie było. Po mniej więcej 25 km lekki kryzys. Ból w stopie. Nie mogę się przecież teraz poddać. Sztafeta musi trwać. Na szczęście ból mija. Przyzwyczaiłem się również, do braku wody. Na mniej więcej 30km pojawił się pierwszy zmiennik, ale Piotrka nie widać, więc biegnę dalej dla towarzystwa. Po kilometrze kolejna zmiana. Przebiegłem tak jeszcze 3 kilometry i wsiadłem do auta. Piotrka spotkałem niebawem. To był mój najdłuższy bieg w życiu. Zmieniliśmy się za kierownicą. Auto wspaniałe, duże, robiło wrażenie.
I tak już było do samego końca sztafety. Jazda, bieganie, odsypianie na tylnej kanapie. Trochę pozwiedzaliśmy, gdy gminy były dobrze obsadzone. Średnio, co trzecią noc spaliśmy w łóżku, dzięki kolejnym zmiennikom z biegajznami.pl Zenkowi, Zbyszkowi i Mirkowi. Zenek przejechał z Piotrkiem 12 dni, Zbyszek co jakiś czas dojeżdżał do sztafety. Mirek wspomagał nas na ostatnich odcinkach przez chyba trzy dni. Byli wspaniałymi towarzyszami podróży. Ludzie, których spotykaliśmy na trasie, również, bardzo mili, spontaniczni, pomagali nam jak tylko mogli. Proponowali noclegi, jedzenie. To było wspaniałe. Wiele zawdzięczamy też koordynatorom i tym gminnym i tym wojewódzkim. Zdarzało się, że zastępowali nas na noc, żebyśmy mogli odespać choć kilka godzin. Nocleg w łóżku to był naprawdę luksus. Prysznic to jak kąpiel w ekskluzywnym basenie. Całą podróż była wspaniałą przygodą. Przejechałem chyba około 2000km ze sztafetą. Przebiegłem w ciągu tych siedmiu dni 100km.
Niedospany, zmęczony, ale z każdym dniem coraz bardziej zadowolony i dumny, że sztafeta nadal biegnie mimo wielu trudności. Nie obstawione odcinki, które sami musieliśmy uzupełniać. Brak czystych, ciuchów na przebranie. Brak snu, czy drobne kłopoty z autem nie potrafią zamazać tych odczuć pozytywnych, które nas spotykały. Czasem tłumy ludzi na ulicach biegnących z flagami, udekorowane drogi, pamiątkowe zdjęcia sąsiadujących ze sobą gmin, to były chwile dla których warto organizować bieg i dla których warto się poświęcać. Wielu ludzi, których poznałem nie pamiętam z imienia, twarze też pewnie wymażą się z pamięci, ale wspólnie żegnaliśmy się zawsze słowami: „Do zobaczenia za rok!”
|
Kwietny Bieg 2006